HetVRT

Verslag van de lawinetraining in de Franse Alpen van 19 t/m 26 januari

Op zaterdag 19 januari 2008 is een deel van het team van het VRT wederom afgereisd naar St. Nicolas de Véroce voor de ‘lawine-training’. Dit mooie plaatsje ligt in de Franse Alpen alwaar wij, op aanwijzen van de ski-piste beheerder, een plekje toegewezen kregen om te mogen trainen.

Terwijl zaterdag alle deelnemers binnen druppelden om intrede te doen in de gezellige, warme Franse blokhut, waren Petra en Frans al naar Jean-Guy (beheerder ski-piste) gegaan om de laatste zaken te regelen voor onze training. Aan het einde van de dag, nadat er nog wat laatste inkopen in de plaatselijke Outdoorwinkel waren gedaan en er een aantal verjaardagscadeautjes waren uitgereikt, was de hele groep compleet. De groep bestond dit keer uit 9 personen en 11! honden. En dat met z’n allen in het Franse huisje.

Op zondag was het dan zover dat we konden gaan beginnen met het prepareren van onze trainingslocatie. Dit hield in dat er voor de honden een goed bivak gemaakt moest worden en in sommige gevallen werden dit ware paleisjes. De honden zijn tenslotte niet de hele dag aan het trainen maar liggen ook momenten stil en moeten dus wel beschermd zijn tegen allerlei weersinvloeden. Nadat dit door de geleiders in orde was gemaakt konden we beginnen aan de bouw van 2 sneeuwholen. Op de trainingslocatie waren er door de sneeuwschuiver grote sneeuwbulten voor ons klaargelegd. Het was daarna aan ons de taak om daarin een mooi sneeuwhol te maken. Dit betekent hard en zwaar werk. Je ligt in de meest lastige posities om een sneeuwbult uit te hollen tot een mooi, enigszins comfortabel sneeuwhol. Het is namelijk de bedoeling dat een ‘slachtoffer’ hier een wat langere tijd in kan blijven tijdens een training.

De training heeft als doel dat onze honden een ‘slachtoffer’ dat bedekt is onder een laag sneeuw, kunnen verwijzen. Verwijzen is dat de honden voornamelijk gaan krabben en af en toe blaffen op een plek waar zij de meeste menselijke lucht kunnen ruiken. Als geleider is het dan uiteindelijk de taak om het ‘slachtoffer’ zo snel mogelijk uit zijn benarde positie te bevrijden. De kansen om te overleven wanneer je in een lawine terecht komt nemen per minuut drastisch af. Dus efficiënt en snel kunnen werken is belangrijk.

In ons team waren 2 groepen om te trainen, dat waren de honden (A-honden) die dit werk voor de eerste keer deden en honden (B-honden) die vorig jaar al kennis gemaakt hadden met dit werk. Aan het einde van de week was het de bedoeling alle honden klaargestoomd te hebben voor hun examen. Voor de A-honden betekende dit dat er 1 ‘slachtoffer’ verstopt was en voor de B-honden waren er 2 ‘slachtoffers’ verstopt onder een aanzienlijke laag sneeuw (1mtr.). Tijdens de trainingen voerden we de moeilijkheidsgraad steeds verder op.

Daarmee was de training echter nog niet klaar. Ook was het de bedoeling dat de geleider met zijn hond kon ‘spurgehen’. Dat is dat de hond achter de geleider blijft lopen in het ‘spoor’ dat hij in de sneeuw maakt. Ook werd er van de combinatie geleider met hond verwacht dat ze samen in een stoeltjeslift konden of samen mee konden rijden op een sneeuwscooter. Daarnaast werd de hond nog even getild en doorgegeven aan een ander waarbij de hond dit rustig accepteert.

Van de geleider werd nog gevraagd dat hij kan ‘piepsen’ en kan ‘sonderen’. De laatste 2 zijn verschillende methodes die worden gebruikt om een slachtoffer onder de sneeuw te kunnen lokaliseren. Het blijkt echter wel dat een hond een snelle manier is om iemand onder de sneeuw te kunnen zoeken, de andere manieren vergen meer tijd en dat is nou hetgeen wat een slachtoffer niet heeft.

Aan het einde van iedere trainingsdag wachtte ons een verrassing in het huisje. Het was er heerlijk warm en daarnaast had onze ‘vakantie kok’ Gerrie heerlijk voor ons gekookt, maar voor die tijd mochten we ons zelf eerst verwennen met een kaasplankje of wat chips/pinda’s. Ook had Gerrie de zorg op zich genomen om ‘s morgens bij het ontbijt klaar te staan met nog warme croissantjes en baguettes. Graag willen we Gerrie dan ook bedanken voor haar goede zorg!

Alle avonden werden de video-opnames bekeken van die dag en werden ze grondig geëvalueerd. Dit leidde zo af en toe tot hilarische momenten.

De honden en de geleiders hebben 5 dagen getraind en er was 1 rustdag ingepland die naar eigen inzicht gevuld kon worden.

Moe maar zeer voldaan zijn de meeste van ons op zaterdag 26 januari weer naar huis teruggekeerd. We kunnen terugkijken op een goede trainingsweek, die samen te vatten is in een aantal woorden: zalig mooi weer, genoeg sneeuw, veel geslaagde honden en geleiders, 1 gebroken arm, van maatje L naar maatje XL van al het lekkere eten, de Mont Joly nét niet gehaald en zeker voor herhaling vatbaar!

Klik hier voor de fotosessie!

	Het VRT

	Verslag van de lawinetraining in de Franse Alpen van 19 t/m 26 januari Op zaterdag 19 januari 2008 is een deel van het team van het VRT wederom afgereisd naar St. Nicolas de Véroce voor de ‘lawine-training’. Dit mooie plaatsje ligt in de Franse Alpen alwaar wij, op aanwijzen van de ski-piste beheerder, een plekje toegewezen kregen om te mogen trainen. Terwijl zaterdag alle deelnemers binnen druppelden om intrede te doen in de gezellige, warme Franse blokhut, waren Petra en Frans al naar Jean-Guy (beheerder ski-piste) gegaan om de laatste zaken te regelen voor onze training. Aan het einde van de dag, nadat er nog wat laatste inkopen in de plaatselijke Outdoorwinkel waren gedaan en er een aantal verjaardagscadeautjes waren uitgereikt, was de hele groep compleet. De groep bestond dit keer uit 9 personen en 11! honden. En dat met z’n allen in het Franse huisje. Op zondag was het dan zover dat we konden gaan beginnen met het prepareren van onze trainingslocatie. Dit hield in dat er voor de honden een goed bivak gemaakt moest worden en in sommige gevallen werden dit ware paleisjes. De honden zijn tenslotte niet de hele dag aan het trainen maar liggen ook momenten stil en moeten dus wel beschermd zijn tegen allerlei weersinvloeden. Nadat dit door de geleiders in orde was gemaakt konden we beginnen aan de bouw van 2 sneeuwholen. Op de trainingslocatie waren er door de sneeuwschuiver grote sneeuwbulten voor ons klaargelegd. Het was daarna aan ons de taak om daarin een mooi sneeuwhol te maken. Dit betekent hard en zwaar werk. Je ligt in de meest lastige posities om een sneeuwbult uit te hollen tot een mooi, enigszins comfortabel sneeuwhol. Het is namelijk de bedoeling dat een ‘slachtoffer’ hier een wat langere tijd in kan blijven tijdens een training. De training heeft als doel dat onze honden een ‘slachtoffer’ dat bedekt is onder een laag sneeuw, kunnen verwijzen. Verwijzen is dat de honden voornamelijk gaan krabben en af en toe blaffen op een plek waar zij de meeste menselijke lucht kunnen ruiken. Als geleider is het dan uiteindelijk de taak om het ‘slachtoffer’ zo snel mogelijk uit zijn benarde positie te bevrijden. De kansen om te overleven wanneer je in een lawine terecht komt nemen per minuut drastisch af. Dus efficiënt en snel kunnen werken is belangrijk. In ons team waren 2 groepen om te trainen, dat waren de honden (A-honden) die dit werk voor de eerste keer deden en honden (B-honden) die vorig jaar al kennis gemaakt hadden met dit werk. Aan het einde van de week was het de bedoeling alle honden klaargestoomd te hebben voor hun examen. Voor de A-honden betekende dit dat er 1 ‘slachtoffer’ verstopt was en voor de B-honden waren er 2 ‘slachtoffers’ verstopt onder een aanzienlijke laag sneeuw (1mtr.). Tijdens de trainingen voerden we de moeilijkheidsgraad steeds verder op. Daarmee was de training echter nog niet klaar. Ook was het de bedoeling dat de geleider met zijn hond kon ‘spurgehen’. Dat is dat de hond achter de geleider blijft lopen in het ‘spoor’ dat hij in de sneeuw maakt. Ook werd er van de combinatie geleider met hond verwacht dat ze samen in een stoeltjeslift konden of samen mee konden rijden op een sneeuwscooter. Daarnaast werd de hond nog even getild en doorgegeven aan een ander waarbij de hond dit rustig accepteert. Van de geleider werd nog gevraagd dat hij kan ‘piepsen’ en kan ‘sonderen’. De laatste 2 zijn verschillende methodes die worden gebruikt om een slachtoffer onder de sneeuw te kunnen lokaliseren. Het blijkt echter wel dat een hond een snelle manier is om iemand onder de sneeuw te kunnen zoeken, de andere manieren vergen meer tijd en dat is nou hetgeen wat een slachtoffer niet heeft. Aan het einde van iedere trainingsdag wachtte ons een verrassing in het huisje. Het was er heerlijk warm en daarnaast had onze ‘vakantie kok’ Gerrie heerlijk voor ons gekookt, maar voor die tijd mochten we ons zelf eerst verwennen met een kaasplankje of wat chips/pinda’s. Ook had Gerrie de zorg op zich genomen om ‘s morgens bij het ontbijt klaar te staan met nog warme croissantjes en baguettes. Graag willen we Gerrie dan ook bedanken voor haar goede zorg! Alle avonden werden de video-opnames bekeken van die dag en werden ze grondig geëvalueerd. Dit leidde zo af en toe tot hilarische momenten. De honden en de geleiders hebben 5 dagen getraind en er was 1 rustdag ingepland die naar eigen inzicht gevuld kon worden. Moe maar zeer voldaan zijn de meeste van ons op zaterdag 26 januari weer naar huis teruggekeerd. We kunnen terugkijken op een goede trainingsweek, die samen te vatten is in een aantal woorden: zalig mooi weer, genoeg sneeuw, veel geslaagde honden en geleiders, 1 gebroken arm, van maatje L naar maatje XL van al het lekkere eten, de Mont Joly nét niet gehaald en zeker voor herhaling vatbaar! Klik hier voor de fotosessie!