Tientallen jaren lang heeft men gedacht dat menselijke lucht niet door water heen kan, tot men halverwege de tachtiger jaren bij toeval ontdekte dat honden wel degelijk instaat waren om verdronken slachtoffers onder water te traceren. 
Maar het is een gecompliceerde manier van zoeken omdat er rekening gehouden dient te worden met allerlei factoren, zoals wind, stroming, waterdiepte, temperatuur, etc.
Men name op grote wateroppervlakten wordt veelal vanaf een boot gewerkt. Er wordt met geringe snelheid haaks op de wind gevaren in de richting waar het slachtoffer voor het laatst is gezien. De hond hangt hierbij over de rand van de boot met zijn neus in de wind.
Wanneer de hond lucht krijgt van een slachtoffer, dan zal hij dat kenbaar maken door opgewonden te worden, te gaan kwispelen of blaffen; sommige honden zijn zelfs zo gedreven dat ze op de plek waar ze de meeste lucht hebben, in het water springen en rondjes gaan zwemmen.
