Afgelopen najaar ontstond bij het VRT het idee om zelf een lawinetraining te organiseren. Uitgangspunt voor de locatie waren de Franse Alpen, omdat onze schipper daar al geruime tijd goede contacten had. Zaterdag 17 maart arriveerden de kwartiermakers in St. Nicolas de Véroce, een klein dorp midden in het skigebied van Chamonix. De beheerder van het skigebied van St. Nicolas de Véroce wees ons een trainingslocatie toe en zorgde ervoor dat er voldoende sneeuw bij elkaar geschoven werd om holen in te maken. In de loop van zondag kwamen de overige deelnemers aan bij het appartement. Dat was ons verblijf voor de hele week, waar we met 8 personen en evenveel honden voldoende aan hadden.

Maandagochtend werd begonnen met het maken van een bivak voor de honden, zodat ze enigszins beschut tegen de wind konden liggen wanneer ze niet met een oefening bezig waren. Daarna werd het eerste sneeuwhol gegraven. Hier werden de eerste verwijsoefeningen gedaan. Hoewel onze honden dit jaar nog weinig sneeuw hadden gezien, pasten ze zich zeer snel aan. In de loop van de middag nam de sneeuwval serieuze vormen aan, zodat een aantal auto's genoodzaakt was om de sneeuwkettingen te gebruiken om veilig in het dal te komen. Dat niet iedereen hier even bedreven in was moge duidelijk zijn.

Een verplicht examenonderdeel was het transport met de stoeltjeslift, zodat een aantal honden dinsdagochtend met de stoeltjeslift naar het 300 meter hoger gelegen trainingsterrein vertrok. Geen enkele hond verbaasde zich over deze wijze van vervoer. Op de locatie aangekomen, werd een tweede sneeuwhol gegraven, zodat er in twee groepen gewerkt kon worden. 's Middags werd uitleg gegeven over de werking van "lawine-pieps". Dit zijn handige apparaatjes bij het opsporen van slachtoffers onder de sneeuw. De meeste deelnemers hadden dit snel onder de knie. Na het eten, wat door onze VRT-kok Brian weer voortreffelijk was bereid, werden de verrichtingen van de afgelopen dag aan de hand van video opnames geëvalueerd.

Woensdag was een rustdag, dat wil zeggen: er werd niet getraind. Wel stond er een wandeling op het programma. Daartoe namen we het tandrad treintje naar de op 1653 meter hoog gelegen Col de Voza en vandaar liepen we in ongeveer 4 uur naar beneden. Zoals meestal zat ook hier het venijn in de staart, want het laatste deel van de wandeling bestond uit een steile klim van 200 meter naar ons appartement.

Donderdag beloofde een schitterende dag te worden met veel zon. De training met de honden werd verder uitgebouwd: de honden moesten het zoekgebied zelfstandig kunnen uitwerken en veel moeite doen om bij de slachtoffers te komen. Na de lunch kwam het volgende transportmiddel aan de beurt: een ritje op de sneeuwscooter. Voor het personeel van de skipiste van St. Nicolas de Véroce was geen moeite teveel en Jean-Guy reed geduldig rondjes met onze honden. Niet alle honden waren er even makkelijk van te overtuigen dat je gewoon moet blijven zitten, maar de meeste vonden het allemaal prima. Aan het eind van de middag werd nog aandacht besteed aan het "piepsen" en aan het "Spurgehen". Hierbij trapt de geleider een spoor in de diepe sneeuw en is het de bedoeling dat de hond achter de geleider blijft en in dit spoor loopt. Dat had voor sommige honden wel wat voeten in aarde, omdat ze nu eenmaal gewend zijn om links te volgen. Maar soms kan het nu eenmaal nuttig zijn dat de hond keurig achter je blijft lopen.

Vrijdag werd de trainingsweek afgesloten met een examen; omdat nog niet alle honden voldaan hadden aan de stoeltjeslift-eis, ging een deel van de groep weer met de lift omhoog. Ook deze groep honden slaagde met vlag en wimpel voor dit onderdeel. Voor de lunch zou het zoekprogramma afgewerkt worden en na de lunch de speciale verrichtingen. Alle honden slaagden voor het zoekgedeelte: het vinden van een onder de sneeuw begraven persoon in een gebied van 3000 m². Ook de speciale verrichtingen leverden geen onoverkomelijke problemen op, zodat iedereen aan het eind van de dag een certificaat en een ervaring rijker was.

Zaterdagochtend moest het appartement nog even schoongemaakt worden, maar tegen een uur of 11 was iedereen weer huiswaarts, behalve de kwartiermakers. Die moesten de sleuteloverdracht van het appartement nog regelen, de medewerkers van de skipiste bedanken en ideeën opdoen voor het programma van volgend jaar.

Voor nog meer foto's van deze lawinetraining:

Foto-sessie